برگزاری شانزدهمین نشست از سلسله نشست‌های ناب با موضوع «همگرایی علوم پزشکی»

این وبینار با موضوع همگرایی علوم پزشکی با سخنرانی و ارائه آقای دکتر دهنویه و حضور جناب آقای دکتر حقدوست (معاون آموزشی وزارت بهداشت)، آقای دکتر رضایت (رئیس زیر گروه همگرایی در علوم پایه پزشکی)، آقای دکتر فردوسی (عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان)، آقای دکتر حسین قنبری (عضو شورای مشاوران و مسئول روابط عمومی معاونت آموزشی وزارت بهداشت)، آقای دکتر حسینی مقدم (عضو موسسه اطلاعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم) و جمعی از اساتید و همکاران ارجمند، یکشنبه ساعت 21 مورخ 6 مهرماه 1399 به میزبانی مرکز تحقیقات مدیریت و رهبری آموزش علوم پزشکی کرمان برگزار گردید.

در ابتدای این نشست آقای دکتر دهنویه توضیحاتی در خصوص تبین مفاهیم و معانی واژه های مرتبط با همگرایی علوم  و ارتباط بین رشته ای شامل همگرایی، بین رشته ای، چند رشته ای، میان رشته ای و فرا رشته ای پرداختند و ارتباط این مفاهیم مشخص گردید. ایشان در ادامه به ضرورت توسعه روابط بین رشته ای و همگرایی علوم برای بقا در محیط آینده اشاره کردند. همچنین تجارب کشورهایی از جمله ایالت متحده آمریکا، چین و فرانسه در پیاده سازی نظام همگرایی و ارتباط بین رشته ای، چالش هایی که این کشورها با آن روبه رو بوده اند و تجارب موفقی که داشتند، ارائه شد.

در ادامه به دسته بندی چالش های پیاده سازی همگرایی و نظام بین رشته ای پرداخته شد و با مدل تحلیل لایه ای علت ها، این چالش‌ها تبیین شدند و در پایان اقداماتی که تیم همگرایی مرکز تحقیقات مدیریت و رهبری آموزش علوم پزشکی در آینده سعی در انجام و پیشبرد آن دارند، تشریح شد.

در این نشست آقای دکتر رضایت، از اهمیت اجرای همگرایی به علت تغییر نیازهای جامعه در سطوح آموزشی و پژوهشی سخن گفتند و بیشترین تاثیر همگرایی را در حوزه فناوری دانستند. ایشان همچنین خاطر نشان ساختند  این حرکت در وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی بسیار جدی و با پشتکار فراوان در حال پیگیری است. دکتر رضایت دانشگاه‌ها را اتاق فکر و میدان عملیاتی معرفی کردند و همچنین اعلام کردند که به جهت ترسیم نقشه راه، در بخش‌های ترویج و مستندسازی موضوع و بخش ورود به عملیات، تمامی ذینفعان را در مرکز نوآوری‌های همگرا دور هم جمع کرده‌اند. ایشان همچنین خاطرنشان کردند که در کشور نیاز به افرادی است که خبرگی را در عمل بیاموزند و این مهم تنها به کمک شرکت‌های دانش بنیان به دست می‌آید.  

آقای دکتر فردوسی نیز مطالبی پیرامون واگرایی و همگرایی علوم مطرح کردند و به مطالبی در خصوص چرایی و چگونگی پرداختن به همگرایی و واگرایی ارائه نمودند. هم‌چنین ایشان سه استراتژی مهم برای رسیدن به همگرایی را اینگونه معرفی کردند: ۱- اتصال سر‌شاخه‌ها بر حسب موضوع ۲- وجود یک محور وحدت‌بخش برای رسیدن به همگرایی ۳- بازگشت به تخصص‌گرایی با تعدیل مرزبندی‌های فردی، قبیله‌ای مانند ساختارها و جارگون‌ها.

در ادامه آقای دکتر قنبری اذعان داشتند که در کشورهای خارجی همگرایی پیرامون حل مسئله صورت می‌گیرد و وجود مسائل باعث می‌شود که تخصص‌ها در کنار هم قرار گیرند. ایشان همچنین اعلام کردند که در ایران چیزی که نباید مغفول بماند، این است که همگرایی در راستای حل مسائل واقعی در ارتباط با جامعه و صنعت شکل بگیرد و از ابتدا خروجی این رشته‌ها باید مشخص باشد. در پایان ایشان متذکر شدند که اساتید حوزه‌های مختلف دانش باید در نظر بگیرند که همگرایی با قالب‌های سنتی تناسب ندارد و خروجی مناسب و خوبی به ما نمی‌دهد.

در همین راستا آقای دکتر حسینی مقدم توضیحاتی درخصوص تغییرات پیش رو ارائه کردند و بیان کردند که این تغییرات میتوانند به صورت رویداد یا روند صورت پذیرند و نکته مهم اینجاست که ما در مقابل این تغییرات چه تصمیمی اتخاذ می‌کنیم. ایشان همچنین توصیه کردند که در صورتی که تصاویر آینده برای ما وضوح پیدا نکند به راحتی آینده ما و آیندگان ما دچار مشکل می‌شود. در پایان ایشان بیان کردند که همگرایی مهم‌ترین آموزه‌ای که می‌تواند رقم بزند این است که جهت‌گیری‌های حوزه‌های مختلف دانش را مدیریت کند و ما بتوانیم به یک خلاقیت و نوآوری در همگرایی برسیم.

در پایان و در جمع بندی محتویات ارائه شده، جناب آقای دکتر حقدوست، از مفاهیم، فلسفه و علل لزوم اجرای همگرایی در کشور، سخن گفتند و به بایدها و نبایدها در آموزش پزشکی و لزوم استفاده از رشته های مختلف در حل مسائل جدید، پرداختند. ایشان علت واگرایی را عمیق شدن در علوم مختلف دانستند و بیان کردند که برای بررسی مسائل باید از زوایای مختلف به آن‌ها نگاه کنیم. همچنین اعلام کردند که ما باید افرادی را تربیت کنیم که روی لبه علم حرکت ‌کنند و باید نوآوری و خلاقیت‌ها را از دیگر رشته‌ها قرض کنند، این افراد شاید نتوانند حلال مسائل باشند اما باید دانش و مهارت موثر بودن در تیم را داشته باشند. در پایان ایشان توصیه کردند که باید رشته‌های مختلف را در کنار هم چید تا بتوان از آن‌ها یک رشته موثر و کاربردی را به‌وجود آورد. همچنین ایشان خواستار تغییر در کریکولوم‌های آموزشی و تغییر در نام رشته‌ها بودند.